باب ديلن درژوئن 1965 پس از نوشتن و ضبط بهترين آهنگ زندگي خود مي گويد : "بالاخره آنرا نوشتم، موفق شدم، کار چندان مشکلي هم نبود".

درباره ترانه Like a Rolling Stone هيچ توصيفي بهتر از اجراي متحول کننده مرد جوان خالق اين آهنگ که بيست و چهار سال بيشتر نداشت، نبوده و نيست.

ال کوپر (Al Kooper)، که در اجراي اين ترانه نوازندگي ارگ را بر عهده داشت در خاطراتش مي گويد :

"براي اجراي اين آهنگ هيچ چيز مکتوبي وجود نداشت به طور کامل شنيداري و بدون نظم و هماهنگي بود، همه چيز کاملا اتفاقي بوقوع پيوست."

تا به امروز، يکي از حيرت آورترين ويژگيهاي Like a Rolling Stone تاثير صدا و طرز بيان ديلن در مقابل نواي ارگ کوپر و گيتار مايک بلوم فيلد (Mike Bloomfield)، طي شش دقيقه اجراي اين آهنگ در روز شانزدهم ژوئن سال 1965 بوده است.

نگاهي به تاريخ و بررسي کارهاي انجام شده از آنزمان تا کنون نشان مي دهد هيچ آهنگ پاپ ديگري تا کنون نتوانسته تاثيري که اين آهنگ بر فضاي هنري زمان خود به جا گذاشت را تکرار نمايد.

برگزاري تور انگلستان ديلن در ماه مي 1965 که توسط فيلم مستندي ساخته دونالد آلن پنبکر (D.A. Pennebaker مستند ساز مشهور آمريکايي) تحت عنوان Don"t Look Back (پشت سرت را نگاه نکن) جاوداني شد، نوشتن يک شعر بيست صفحه اي را موجب شد. او خود در اين باره مي گويد :

"تنها احساس تنفر شديدي را که در وجودم نهفته بود با صداقت کامل به صورت موزون بر روي کاغذ آوردم."

Like a Rolling Stone

ديلن پس از بازگشت به منزلش در نيويورک، در مدت سه روز به جمع و جور کردن متن مذکور که سرشار از استعاره و تشبيه بود پرداخت. در سال 1988 او به مجله ROLLING STONE اعتراف کرد :

"در دو خط اول شعر براي نوشتن عبارتهاي kiddin" you و didn"t you که هم قافيه هستند تقريبا ديوانه شدم، پس از آن نيز جايي که به کلمه jugglers و عبارت princess on the steeple رسيدم، مجبور بودم وقت بسياري را صرف تک تک کلمات نمايم."

مراحل آغازين ساخت Like a Rolling Stone و ريشه آن در علايق موسیقیایی دیلن، به وضوح در پشت صحنه فیلم Don"t Look Back قابل مشاهده است. در ابتدا باب نئویرت (Bob Neuwirth خوانند، ترانه سرا، تولید کننده و دوست باب دیلن) از دیلن درخواست می کند که شعر Lost Highway (شاهراه گم شده) اثر هنک ویلیام (Hank William) را بخواند، این شعر بدینصورت آغاز می گردد:

I"m a rolling stone,
I"m alone and lost
For a life of sin I"ve paid the cost

سپس دیلن پشت پیانو می نشیند و قطعاتی را می نوازد که بعدها با ترکیب آنها با ریتم های سبک راک اند رول ملودی پایه Like a Rolling Stone تنظیم می شود.

دیلن پیش از رفتن به کمپانی کلمبیا رکوردز (Columbia Records) در نیویورک، بلوم فیلد نوازنده گیتار گروه Paul Butterfield Blues را به همکاری دعوت نمود. بلوم فیلد که در سال 1981 درگذشت، در این باره اظهار داشته است :

"دیلن به من گفت دوست ندارم چرند و پرندهای B.B. King یا یکی از آن بلوزهای مسخره را برایم بنوازی؛ چیز دیگری می خواهم ... !"

دیلن خود بعد ها در این باره می گوید: "تقریبا برای تمامی نوازنده ها، پل گریفین (Paul Griffin) پیانو، راس ساواکوس (Russ Savakus) گیتار و بابی گرگ (Bobby Gregg) نوازنده درامز نیز همین حرف ها را تکرار کردم، به آنها توضیح دادم که چگونه بنوازند و مسلما اگر به حرفم گوش نمی دادند و نمی خواستند آنگونه بنوازند، نمی توانستند با من همکاری کنند."

در هر صورت باب دیلن با ایجاد تغییراتی در ریشه موسیقی مردمی توانست سبکی منحصر بفرد برای خود خلق نماید که در Like a Rolling Stone به وضوح نمایان است. اجرا و ضبط این آهنگ در زمره بهترین اجراهای دیلن تا به امروز است، او بدین وسیله ثابت کرد که در هر حالت علایق او به راک اند رول ختم می گردد.

دیلن در اواخر سال 1965 در این باره می گوید: "Like a Rolling Stone بهترین آهنگی است که تا کنون نوشته ام."

تا به امروز نیز این آهنگ بهترین اثر باب دیلن است و در بسیاری از آمارهای جمع آوری شده در زمره بهترین یا محبوبترین موسیقی پاپ آورده شده است.